Home Sweet Home

Momenteel is het in ons huishouden hollen of sprinten. Niks geen stilstaan bij. Nu ja, zolang het om allemaal spannende nieuwe dingen gaat is dat eigenlijk helemaal niet erg! Vorige week was weer zo'n week vol onverwachtte wendingen....... Terwijl ik de laatste puntjes op de i zet voor ons feestje de 28e, komt Eef de keuken binnenlopen met de mededeling dat ons droomhuis in Lake Bluff weer op de markt is.....

 

 

Hij had het net vernomen van de relocation manager. En of we nog interesse hebben. INTERESSE???? Zeker weten! Maar..... eh... er is wel een 'maar'. Of eingelijk twee 'maren', de huurprijs en de huurdatum. De eerste moet naar beneden en de laatste moet naar 'later'.... Wij verlaten de UK pas rond 20 juli. Om dan nu al direct te gaan huren, wordt wel heel erg prijzig. Er zijn grenzen, hoe graag je iets ook wilt. We hebben ook nog een huis in Nederland.

 

Op zomeravonden straks vuurtje stoken in de achtertuin?

We keken elkaar aan en zeiden tegelijk hetzelfde bedrag waarvoor we het niet willen laten schieten. Het proberen waard. Vol ongeloof horen we een paar uur later dat de eigenaar akkoord gaat met die prijs maar dat ze de huur toch graag ziet ingaan per 1 juni. Daar hoefen we niet lang over na te denken: doen! Werkelijk waar, het voelt alsof we een loterij gewonnen hebben. Raar eigenlijk want deze prijs kost ons iedere maand geld ;-). WOW! Wat een mazzel.  

 

De hal

Heerlijk grote lichte keuken

Het was het eerste huis dat we samen zagen toen ik in februari in de VS was. Ik viel er gelijk als een blok voor en probeerde het dus ook direct weer uit mijn hoofd te zetten. Het was tenslotte pas februari en huizen staan in de regel niet zo lang te huur hier. Het zoeken naar een nieuw thuis zou pas reeel worden in mei maar mijn voornaamste reden om er al in februari naartoe te gaan was vooral om feeling te krijgen met de omgeving & de verschillende wijken. Eigenlijk vooral dus om een beeld te hebben van "waar neemt Eef ons mee naartoe?"

Het huis is super, heel ruim, speelse indeling, veel licht en heeft zoveel charme (bouwjaar 1895). Op loopafstand van het meer en de achtertuin grenzend aan bos. Goede scholen in de buurt en een relatief kleine gemeente maar vlakbij wat grotere gemeentes als Lake Forest en Libertyville.

Eetkamer

De woonkamer. Hier staan straks onze spullen weer!

In twee dagen tijd zijn contracten over en weer gegaan en nu kunnen we het dan echt zeggen: we hebben een nieuw home sweet home gevonden. Ik hoef straks in mei niet weer de overtocht te maken op zoek naar een huis. En dat is echt een heel fijne gedachte!

Bushcraft

 

Iedere vakantieperiode zijn hier altijd volop dingen te doen voor de kinderen. Een saaie vakantie is dus beslist niet nodig en soms zijn de activiteiten zo aantrekkelijk dat je eigenlijk niet op vakantie wilt met pap&mam..... Dit keer was dat de Bush and Craft Adventure Course op de Club.

 

We konden de drie dagen Bushcraft-lol voor Nout & Lieke net inpassen voor onze trip naar The Lakes! Het valt nog het meest te vergelijken met de Scouting. Iedere dag werden ze weer in nieuwe teams ingedeeld en gingen ze in het bos aan de slag. Hutten bouwen met wat voorhanden was, de omgeving in kaart brengen en geblindeerd verkennen. Dat laatste was erg leuk. Geblindeerd een hindernisroute door het bos via touwen volgen. Teamgenoten konden aanwijzingen geven of er gebukt moest worden of juist gesprongen....... Met een goed teamgenootje aan je zijde kwam je dus redelijk ongeschonden bij de 'uitgang'.

 

The bush craft and adventure course was a great opportunity for our young members to learn and have fun in our outdoor environment. The children had the chance to build a shelter, light a fire and learn about orienteering. The children really enjoyed putting on their wellies and warm clothing and getting out in the great outdoors.

Alle dagen was het berekoud maar droog. Kortom aan het einde van de dag konden we ze lekker smerig en met rode konen ophalen. Inmiddels staat er op de website van de club ook een stukje over gepubliceerd met foto's. Die kon ik dus mooi gelijk gebruiken voor deze korte Blogpost!

 

Voor Lieke waren deze dagen overigens al een beetje voorpret want zij heeft volgende maand hetzelfde concept op school! Maar nu met een echte overnachting in tenten erbij en nog meer toegespitst om met simpele middelen te leren overleven. Ik heb vandaag de brief erover van school ontvangen en het lijkt een ontzettend leuk avontuur te worden voor haar!

Stickle Tarn

Overal schaapjes....

De laatste dag alweer. Voordat we terugkeren naar huis hebben we nog tijd genoeg om een mooie laatste wandeling te maken in Langdale Valley. Twee dagen geleden eindigde onze dag daar heel gezellig in de pub in het dal. Nu gaan we naar boven klimmen. Na het laatste stevig engelse ontbijt van Carole (ons cholestralgehalte is flink gestegen) gaan de koffers de achterbak in en worden de lammetjes nog uitgebreid geknuffeld. Op naar Stickle Tarn!

 

Onderweg slaan we onverantwoord lekker proviand in: carrot cake, brownie fudgecake, flapjacks en ook een paar engzins gezond uitziende stukken noten/fruit/muesli koeken. Graag had ik nog wat walnut-coffeecake, lemonfrizzle-cake en sultana scones meegenomen! Het zag er allemaal zo aanlokkelijk en mooi opgestapeld uit....... De zon schijnt, het is prachtig weer maar als we de auto uitstappen, voelen we weer die snijdende wind. Dus mutsen op, sjaal om en handschoenen aan. We zijn helemaal klaar voor de gestage klim naar boven.

We zijn in vorm en erop gekleed!

Altijd rustig beginnen....

Toch ook niet teveel schaapjes tellen want....

We komen onderweg weer heel wat schapen tegen. Het is een stevige maar prachtige klim en als we iets meer in de luwte van de wind komen (wind in de rug) kunnen ook de mutsen weer af en handschoenen uit.

Vooral niet omvallen....

Hier krijg je het vanzelf warm van!

Fotootje maken, beetje bijwerken...

.... et voila!

Eenmaal "boven" worden onze inspanningen beloond... voor ons ligt Stickle Tarn. Een bergmeertje. Ik moet even mijn beeld bijstellen want het meer is natuurlijk met die kou bevroren! Geen meer dus maar een ijsbaan. Dat is even raar als je in je hoofd een plaatje hebt van een rimpelloos watertje waarin de bergen weerspiegelen!

Stickle Tarn

We ploffen neer op een paar rotsen terwijl de kinderen gelijk kijken hoe stevig het ijs is.....dus al snel belanden er allemaal steentjes en stenen op het meer. Eef haalt al het lekkers uit de rugzak en we laten het ons smaken voordat we weer aan de afdaling beginnen.

 

Die afdaling luidt ook de terugreis in naar huis. We voelen het langzaam in de benen en onderweg kijken diezelfde schapen ons niet begrijpend aan.....

Toch teveel schaapjes geteld....!

We hebben weer een paar prachtige dagen gehad in dit fantastische land. En begrijpen ook waarom deze streek zo hoog genoteerd staat in de lijst van NOT TO BE MISSED. Een prachtig gebied waar zoveel te zien is en zoveel te doen. En niet alleen wandelen. We zijn er heel wat tegengekomen die onder de modder zaten van het mountain-biken of met touwen op pad gingen om te klimmen. En met al die meren valt hier nog zo veel meer te doen in, eh jawel, .... het juiste seizoen!

Meer meer en nog meer...

Borrowdale & Honister Slate Mine

Na wederom een ontbijt met scrambled & poached eggs, is het tijd om de vallei van Borrowdale eens te gaan verkennen. We zitten hier nu al twee dagen maar rijden er vooral in en uit.... De wandeling begint al gelijk leuk met balanceren op stenen zonder nat te worden.

En nu niet vallen....Eef!

Wat we al vanuit de auto konden zien, wordt bevestigd. Het is een mooie vallei, met afwisselend bossen, een rivierloop en klauterwerk omhoog. We zijn niet de enigen en onderweg maken we nogal eens een praatje. Daar zijn Engelsen altijd wel voor in.

 

Nieuwe paden inslaan

Even een moment voor ons twee

Als we de benen beginnen te voelen, komen we de Flock-In tegen. Ha, even tijd voor wat lekkers bij de koffie en we kunnen weer een eindje op pad.

 

Grot met ijspegels

IJsje?

Blik op Derwent Water tijdens de klim

En we komen weer riching eindpunt: Rosthwaite waar onze B&B ligt

Omdat we behoorlijk op tijd zijn vertrokken, is er bij thuiskomst nog voldoende tijd om de nieuwe lammetjes te bekijken en te knuffelen voordat we op pad gaan naar de Honister Slate Mine. De wind is snijdend als we bij de mijn-ingang staan en ondanks de wetenschap dat het in de mijn niet warm zal zijn, zijn we die wind in ieder geval even kwijt!

We hebben al heel wat mijnen gezien en toch is het steeds weer interessant om zo onder de grond te dwalen. Grotten hebben dat ook, altijd weer anders. Ongelofelijk welke ontberingen mannen en jongens nog geen 50 jaar geleden moesten doorstaan om de kost te verdienen. Nu nog overigens, kijk maar naar de diamantmijnen in Afrika, of de vele mijnen elders in de wereld.

De vrouw die de toer deed kwam zelf uit een mijnwerkersgezin. Haar vader had er nog gewerkt. Een tijd lang zijn deze leisteenmijnen gesloten geweest (failliet) maar haar zoon heeft er opnieuw geld in gestoken om het als cultureel erfgoed te behouden. Zonder enige mijnervaring maar met de verhalen van zijn opa is hij het avontuur aangegaan. Mooi.

De gids vertelde heel levendig over het ontstaan van de mijn en het leven van de arbeiders destijds. Alle kinderen in de toer hingen aan haar lippen. Toch knap als je dat voor elkaar krijgt en ze zo weet te boeien! Omdat de klok een uurtje vooruit gezet is en het dus langer licht is, zijn we na afloop naar Ullswater (alweer zo'n mooie naam) gereden. Bepaald niet om de hoek maar ik had gelezen dat het er lekker eten was in The Ramblers Bar. En ja, het was ook een goed excuus om gelijk nog een meertje af te kunnen vinken van het lijstje ;-)

Ullswater vanuit het rechteroog...

...en Ullswater vanuit het linkeroog!

Potje Monopoly

 

The Lakes

wollig welkom op Nook Farm

Heerlijk vooruitzicht op een break na alle drukte van de afgelopen weken. Er op uit, even een welverdiende pauze. De kids hebben twee weken vakantie en daarvan zullen we er een aantal doorbrengen in The Lakes, beter bekend als het Lake District. Warme kleren in de koffer, want het had de afgelopen dagen weer behoorlijk gesneeuwd. De lente houdt dit jaar een wel erg lange winterslaap....

 

Derwent Water in 'onze' vallei

De vakantie begint niet echt lekker voorbereid en dus gaat de Rough Guide als enige referentie mee in de tas. Er zal toch ook genoeg  info liggen bij de B&B....? Om twaalf uur stipt, staan de koffers in de auto, ligt Storm in de achterbak en zit mam voorin.  Maar eerst moeten we nog Nout & Lieke ophalen op de Club waar ze al 2,5 dag bushcraft-pret hebben gehad. Ze missen vandaag de marshmallows op een vuurtje.... je kunt niet alles hebben. Op naar de volgende stop: de kennel waar Storm de komende dagen 'vakantie' heeft. Hij gaat dit keer niet mee en ik krijg er even spijt van als we hem achterlaten, maar probeer dat toch snel weg te dringen. Dan is het richting laaste tussenstop, het vliegveld. Mam vliegt vandaag weer terug naar Nederland waar ze pappa alles kan vertellen over de geslaagde Jurk-sessies. We zwaaien haar allemaal na als ze door de douane gaat en stappen dan in de auto. Nu kunnen we dan echt op weg naar Nook Farm! Via een prachtige weg rijden we het laatste stuk naar de B&B dat ergens in een mooi dal ligt. Als we uitstappen zijn Roze en Lieke gelijk verdwenen want ze hebben lammetjes gespot..... de naam zei het natuurlijk al, Nook Farm.

 

 

Prima kamers maar geen spoor van folders of wandelkaarten....Aai. En ook, zoals wel vaker (op afgelegen plekjes) in dit land, nul-komma-nul bereik voor telefoon of internet. Dat wordt een eerste planning maken met alleen de Rough Guide. En morgen op zoek naar een lokale VVV.

 

Buttermere & Castlerigg

We worden door geblaat van schapen gewekt. Lekker landelijk. Langzaam dringt een lucht van bacon en gebakken eieren onze kamer in. Ha, straks gewoon lekker aanschuiven! Kopje thee om wakker te worden, toast smeren en rustig ontbijten. De vakantie is nu echt begonnen. 

 

Wollige koetjes bij Buttermere

Na het ontbijt stappen we in de auto en rijden naar Buttermere. Alleen de naam al maakt nieuwsgierig. Via een prachtige pas rijden we ernaar toe.

 

Honister Pass

Buttermere

Vandaag hebben we een wandeling rond het meer gepland staan. De zon schijnt, maar er staat een ijzige wind dus we pakken ons goed in! Na een dikke 2 uur lopen, komen we een ijscokar tegen....Kan kloppen, het is tenslotte lente. En vakantietijd. En ja, de zon schijnt ook. Maar eh... de temperatuur? Dat kan Nout, Lieke & Roze niet deren en ze smeken om een ijsje!

Eenzame toeriste...;-)

Ondanks het feit dat we rondom een meer lopen, en het allemaal dus enigzins vlak is, is het landschap erg afwisselend. Aan de ene kant lopen we door mossige bossen en doorkruisen open winters alpine landschap waar tijd is voor een sneeuwbalgevecht. Dan gaan we via de andere oever langs drassig grasland en eindigen we bij een tunneltje.

Snowangels maken

Na Buttermere is er nog tijd over om door te rijden naar Castlerigg Stone Circle. Net als bij andere steencirckels is ook hier het waarom ervan giswerk. De plek is prachtig, op een heuvel-plateau doemen enorme stenen op met op de achtergrond de hoge besneeuwde pieken.

Stenen tellen

Uiteindelijk rijden we in het donker terug naar Nook Farm met het mooie vooruitzicht dat we nog drie dagen te gaan hebben!

 

Ambleside & Sticklebarn

De volgende ochtend schijnt de zon ons weer tegemoet en houden Lieke en Roze nog voor het ontbijt een van de pasgeboren lammetjes in de armen. Het is een schattig gezicht al die witte, bruine en zwarte hummeltjes in de wei. Vaak met een jasje aan. Staat grappig maar is pure noodzaak. De aanhoudende koude is voor de boeren een enorme zorg. De ooien lammeren nu volop maar die kleintjes komen moeizaam de koude nachten door. Daarnaast groeit het gras niet, en juist vers gras hebben de schapen nu nodig om de melkproductie op peil te houden.... Daar sta je eigenlijk helemaal niet bij stil als je zelf nog een extra sjaal omhangt en een muts stevig over de oren trekt.

 

ook Eef is gespot met een lammetje!

Toch laten we de lammetjes achter en vertrekken naar Ambleside. Een goed uurtje rijden. Vandaag staat een watervalletje en wat klimwerk op het programma. Uiteraard onderbroken voor een lunch.

 

Bammetjes eten

Door de sneeuw, besluiten we het laatste stuk naar de top niet meer te doen. Helemaal naar boven lukt ongetwijfeld nog wel, maar naar beneden vraagt meer concentratie en we zien een aantal wandelaars behoorlijk wegglijden en moeizaam naar beneden komen. Daar hebben we niet zoveel zin in.

Ambleside - op 1/3 van de wandeling de top op

Terug in het dorp besluiten we om wandelschoenen te kopen voor de dames en we scoren ook nog een paar wandelbroeken. In een van de winkels treffen we een collega van Eef en een half uur later zitten we met zn allen in een andere vallei aan de borrel in een gezellige wandelpub: Sticklebarn. Een prachtig stukje van de Lakes! Zetten we direct op ons wandelprogramma voor de nog twee resterende dagen. Het is gezellig en de tijd vliegt. We plakken er gelijk een hapje eten aan vast. Rozig en voldaan vallen we heel veel later in een diepe slaap. Morgen gaan we de eigen vallei Borrowdale eens verkennen.