Another day at school...

ROZE
Ook Roze gaat inmiddels naar school en met veel plezier! Op 12 september kwam haar juffrouw, Miss O'Donnoghue bij ons thuis om kennis te maken. Roze kreeg alle aandacht. Ze had een kist vol met kleurdingen mee en dat trok al snel haar aandacht. IJverig begon Roze aan haar eerste tekening, gevolgd door een tweede en een derde..... Toen mocht ze haar mooiste jurk uitzoeken om mee op de foto te gaan. En ja, behalve de jurk moesten we ook nog een beetje blush en lipstick opdoen. Het ijs was helemaal gebroken toen ze met haar juf een spelletje memory ging spelen. Dus jullie snappen het al: haar eerste (halve) schooldag op 19 september ging heel goed! Toen ik haar om 12.00 ophaalde was ze ook erg enthousiast. "Maar", zei ze heel nadrukkelijk "ze had niets gezegd, alleen maar ja of nee geknikt.....". En ze had nog meer bof. We wisten al dat er drie kinderen van een Nederlands-Engels gezin op school zitten.... en de jongste, Luke, zit bij Roze in de klas! Ze zijn inmiddels dikke maatjes! De afgelopen twee weken hebben ze al geregeld bij elkaar gespeeld. De andere kinderen uit haar klas krijgen vast over een tijdje ook haar aandacht.

Ready for school!

LIEKE & NOUT
Zoals jullie al weten maken Lieke & Nout lange dagen op school. Ze starten welliswaar iets later maar toch. Om 10 voor negen gaat de eerste bel en dan moeten ze netjes in de 'line' gaan staan bij hun leerkracht. Een apart gezicht. De ouders staan keurig op afstand toe te kijken (of denken dan, "eindelijk ik kan weg!") terwijl er gedisciplineerde rijen ontstaan. Daarna lopen ze allemaal achter elkaar de school in en begint hun dag. Iedere dag van 9.00 tot 12.20, dan lunchbreak op school. Om 13.30 beginnen de lessen weer tot 15.20.

Een weekje huiswerk van Lieke

In hun weekplanner hebben Nout & Lieke precies staan wat er wanneer op welke dag is: numeracy, spelling, science, literacy, P.E, games, French,....... Ze hebben 2x sport in de week: P.E (physical education) en games.... maar het verschil tussen beide is mij nog steeds niet duidelijk! Dus stop ik steeds gewoon 2 paar sportschoenen, 2x gymshirts (t-shirt & rugbyshirt), 2x sokken (lange blauwe & korte zwarte) en donkerblauw sportbroekje in hun tas. Het past net. Behalve gym, hebben ze allebei ook zwemles. En dan zijn er nog de activiteiten na school zoals tennis, voetbal & streetdance. En ZUCHT...... het dagelijkse huiswerk....!

Zwemmen met Ella na schooltijd

Afspreken na schooltijd lijkt in de UK heel wat minder vanzelfsprekend. Maar ze laten zich die nederlandse traditie niet zomaar afnemen en dus hebben ze het voor elkaar gekregen dat er al vriendjes & vriendinnetjes over de vloer zijn geweest....... en met het weer van de afgelopen dagen was het zwembad natuurlijk een topattractie!

Hekje open, hekje dicht!

Engeland staat bekend om het wandelen. Langs de kust, door de bossen, de weilanden, de vele akkers waarbij je geregeld een hekje open en weer dicht doet. Of over hekjes heen klautert. Prima geregeld allemaal en erg leuk om te doen. Af en toe kom je tijdens zo'n wandeling een bordje tegen dat dit stukje toch echt PRIVATE is en of je toch vooral de juiste koers wilt houden. Dat doen we natuurlijk netjes.

Dit keer kozen we voor een wandeling bij Meer End, niet zo heel ver bij ons vandaan. Een aardige tippel van zo'n 6.5 mile (ong 9 km). Natuurlijk ook uitgekozen vanwege de twee pubs onderweg om bij te tanken. De auto hadden we neergezet bij de Tipperary Inn, jawel, van het liedje It's a long way to Tipperary. Harry Williams, medeschrijver van dit liedje was de zoon van de inn-eigenaar. Het liedje symboliseerde voor menig soldaat het verlangen naar huis:

It's a long way to Tipperary

It's a long way to go

It's a long way to Tipperary

To the sweetest girl I know

Het eerste stuk door bosachtig land ging al snel over in akkerland. We werden vriendelijk begroet door verschillende grondeigenaren. Heel relaxed. Na ca. 2.5 uur kwam het kasteel van Kenilworth in beeld. En ook stevig donkere wolken!

Net voor de bui zaten wij in de pub! Toen de glazen leeg waren en de bui overgewaaid was, kon de tweede helft beginnen. Al snel doken we een maisveld in en dat vonden de kinderen natuurlijk erg leuk. Hele verhalen werden verzonnen met al die 'gevonden' maiskolven. Ze kregen allemaal een naam. Nout nam van alle akkers ook zaadjes mee om te gaan planten: graan, bonen en ons nog onbekende zaadjes. Ze groeien inmiddels als kool in hun potjes....

Net voordat de benen echt moe werden, kwam de Tipperary Inn weer in beeld. Daar zijn we neergeploft en hebben ons de Sunday Roast lekker laten smaken. Nout, Lieke en Roze glunderden toen hun bord voor hen werd neergezet. Dat engelse eten valt de kinderen nog niet tegen.....of ze hadden na 9 km lopen ECHT honger.

Nationale goksport: paardenraces

Als je in Engeland woont, zijn er natuurlijk evenementen waar je beslist een keer naartoe moet. Laten we dan maar eens beginnen met een paardenrace. In Warwick, vlakbij, worden die geregeld gehouden. Makkelijker kan dus eigenlijk niet. Ik heb tickets geregeld en we zijn er op een zondag heen gegaan. Een hele happening: jong & oud, arm & rijk... Everyone loves the horseraces! Waarschijnlijk om heel uiteenlopende redenen....

Het was een bijzonder leuk spektakel en je kunt er met gemak een hele middag doorbrengen. Het eerste dat opviel, was het enorme scherm om iedere race gade te slaan. Natuurlijk met het opgewonden commentaar over de nek-aan-nek race die zich voor je ogen afspeelt. Verder kun je overal een kijkje nemen, met uitzondering van de paardenstallen zelf. Het terrein is een aaneensluiting van tribunes en V.I.P rooms, wedkantoortjes en eetgelegenheden van champagne met aardbeien tot bier met friet. Voor de kids voldoende animatie in de vorm van springkussens, ballengooi-tenten en peperkoekmannetjes versieren. Op een veldje verderop kon je zelfs springwedstrijden met honden in verschillende (zwaarte)klassen aanschouwen.

Maar het meest fascinerend van al zijn toch de prachtige paarden met hun lichtgebouwde jockey's die de dieren naar de overwinning sporen. Voor de race lopen de paarden warm en kun je ze als toeschouwer bewonderen. Aan hun loop zie je dat het geen makke manegepaarden zijn. Een en al spieren, geen gram vet teveel. Allemaal geschoren met heel fraaie en soms geverfde (goud is een geliefde kleur!) partonen. Op het moment dat de jockey erop klimt, vliegt het dier de baan op om even 'vol' te gaan richting de starthokjes. En dan mogen ze op het signaal echt helemaal voluit. Soms een kluwe, soms met een aantal al snel vooraan. Het stuift voorbij!

We konden het allemaal goed zien. En misschien was het mooiste moment wel na de race, wanneer de dieren en hun jockey's bezweet weer terugkwamen.... alles gegeven.

Vervolgens komen de eerste vier naar een speciale ring waar de paarden afgekoeld worden en de jockey's heel even hun triomf met de paardeneigenaren mogen delen. De rol van zo'n jockey is eigelijk heel vluchtig, ze zijn weg voor je met je ogen geknipperd hebt. Tenslotte is het de eigenaar van het dier die de prijs in ontvangst neemt, niet de jockey.

Het was een erg leuke ervaring en zeker, als het aan mij ligt, niet de laatste die we hier zullen meemaken. Behalve nog meer races, staat op mijn lijstje in iig ook nog een polowedstrijd. En daar hebben we hier in Leamington ook een club van.....

Naar school!

Eindelijk Lelly Kelly's .... met verschillende afneembare bandjes!

Vandaag zijn Nout & Lieke voor het eerst naar school gegaan! Na de laatste inkopen afgelopen weekend, waren we er zeker van dat ze de eerste schooldag niet uit de toon zouden vallen. Er liggen voldoende grijze broeken, plooirokjes, witte polootjes & bloesjes, Telfort sweatshirts en -vestjes, grijze sokken etc. in de kast. En de stralende zwarte schoenen niet te vergeten...

Om half acht ging de wekker, opstaan en schoolkleding aan, ontbijt en toen op de fiets (jawel!) naar school. We hebben nog even wat tijd gehad om samen de klas in te gaan en de meester van Nout en juf van Lieke persoonlijk de hand (weer) te schudden. Hun namen hadden een speciale plek gekregen in de klas en wat waren ze allebei relaxed! Toen ging ook de tweede bel en ben ik samen met Roze terug naar huis gefietst. Oef..... dat was best lastig. De hele ochtend leef je toch erg mee en zie je die twee zieltjes in de klas zitten met alleen maar Engels om zich heen. Tussen de middag heb ik ze opgehaald voor de lunch thuis. Heel ongebruikelijk want eigenlijk blijven alle kinderen op school over. En daar kwamen ze aan, allebei super enthousiast, vol verhalen en dat ze al vriendjes en vriendinnetjes hadden gemaakt. We zijn echt apetrots op ze!

En ja, dan breng je ze 's middags ook gelijk met een ander gevoel weer terug naar school.... Uit school, hier om 15.20, vroeg Lieke me wel gelijk of ze kon afspreken en hoe je dat moest vragen. Dat is voor een volgende keer, nu eerst maar eens naar huis en lekker bijkomen. Morgen is het tenslotte weer een schooldag, en daarna en daarna.....

Weer thuis

Na de begrafenis zijn we vlak voor vertrek nog twee dagen in Wageningen geweest. Lieke & Roze waren blij om weer bij hun vriendjes Casper en Wouter uit de straat te spelen en Nout was, als vanouds, weer bij Sebastiaan te vinden. Natuurlijk langs ons huis gegaan wat heel vreemd was: de straat die je zo vertrouwd is met het huis dat toch je huis niet meer is.

Zondag 14 augustus zijn we naar Engeland teruggereden. De draad weer oppakken waar we 'm hadden achtergelaten: Lillington Road. De eerste twee weken zijn heel moelijk geweest. Eef is natuurlijk weer aan het werk gegaan, de kids willen gewoon wat aanrommelen en zelf wil je het liefst ook van alles aanpakken. En dat bleek wat lastiger dan gedacht want precies een dag na ons vertrek, startte in Wageningen het oh-zo-vertrouwde-leventje weer. Al met al zijn we drie weken in NL geweest, maar door de omstandigheid hebben we met niemand af kunnen spreken.

De beste manier om op te krabbelen, blijft toch om dingen te ondenemen..... En dat kunnen soms heel eenvoudige en verrassende dingen zijn. Het zwembad induiken bijvoorbeeld terwijl het met bakken uit de lucht komt. Waan je je toch een beetje in de Tropen. Lieke had het al een paar keer geroepen dat ze zo graag eens in de regen wilde zwemmen, maar ja tot dusver scheen vooral de zon.... Dus toen het zover was, konden we haar die kans niet ontzeggen!

Behalve dit soort leuke dingen stond de eerste week vooral in het teken van REGELEN & DOEN. Zoals zorgen dat ik ook toegang heb tot alle bankrekeningen en gewoon overal kan pinnen met eigen passen en ik dus niet verrast wordt als Eef op reis is. Een tweede auto voor de deur is ook gemakkelijk want Leamington is toch echt wel wat groter dan Wageningen en heel wat meer heuveltje op en af. En gezien het formaat & assortiment van de gemiddelde supermarkt, kom ik waarschijnlijk altijd met meer thuis dan wat er op mijn lijstje stond. Zie dat dan maar eens op je fiets mee terug naar huis te nemen..... ;-)

En ja, dan is er nog Ikea........ want wat heb je toch weer een boel dingen nodig. En toch... er waren twee verhuiswagens nodig om de Johan Kievietstraat leeg te halen.

Lekker knutselen en verkleedpartijtjes houden