Hekje open, hekje dicht!

Engeland staat bekend om het wandelen. Langs de kust, door de bossen, de weilanden, de vele akkers waarbij je geregeld een hekje open en weer dicht doet. Of over hekjes heen klautert. Prima geregeld allemaal en erg leuk om te doen. Af en toe kom je tijdens zo'n wandeling een bordje tegen dat dit stukje toch echt PRIVATE is en of je toch vooral de juiste koers wilt houden. Dat doen we natuurlijk netjes.

Dit keer kozen we voor een wandeling bij Meer End, niet zo heel ver bij ons vandaan. Een aardige tippel van zo'n 6.5 mile (ong 9 km). Natuurlijk ook uitgekozen vanwege de twee pubs onderweg om bij te tanken. De auto hadden we neergezet bij de Tipperary Inn, jawel, van het liedje It's a long way to Tipperary. Harry Williams, medeschrijver van dit liedje was de zoon van de inn-eigenaar. Het liedje symboliseerde voor menig soldaat het verlangen naar huis:

It's a long way to Tipperary

It's a long way to go

It's a long way to Tipperary

To the sweetest girl I know

Het eerste stuk door bosachtig land ging al snel over in akkerland. We werden vriendelijk begroet door verschillende grondeigenaren. Heel relaxed. Na ca. 2.5 uur kwam het kasteel van Kenilworth in beeld. En ook stevig donkere wolken!

Net voor de bui zaten wij in de pub! Toen de glazen leeg waren en de bui overgewaaid was, kon de tweede helft beginnen. Al snel doken we een maisveld in en dat vonden de kinderen natuurlijk erg leuk. Hele verhalen werden verzonnen met al die 'gevonden' maiskolven. Ze kregen allemaal een naam. Nout nam van alle akkers ook zaadjes mee om te gaan planten: graan, bonen en ons nog onbekende zaadjes. Ze groeien inmiddels als kool in hun potjes....

Net voordat de benen echt moe werden, kwam de Tipperary Inn weer in beeld. Daar zijn we neergeploft en hebben ons de Sunday Roast lekker laten smaken. Nout, Lieke en Roze glunderden toen hun bord voor hen werd neergezet. Dat engelse eten valt de kinderen nog niet tegen.....of ze hadden na 9 km lopen ECHT honger.